گریه ات که می گرفت...

تو زنی عادی نیستی ...
تو خود
ِحیرتی
گمانی !
در آنچه می خواهد به ناگاه فرا رسد
چگونه در لحظه ی کشف و الهام
آب از دل ِ سنگ بیرون می آوری ؟
چگونه با تکان ِ مژه ای
ماه تنها را هزار هلال می کنی ؟

نزار قبانی

من بیست و یک سالگی...