من بیست و یک سالگی

باید اعتراف کنم گاهی فقط و فقط از پس تنها چیزی که برنمیام خودمم... از پس گردوندن خونه ای که مادرم توش نیست... ازپس حقوق اساسی ای که ربطش رو به این خاک نمیفهمم... از پس اعترافات رعنا و رعناهاxa0که مدام تو مغزمه... از پس آدمای ریز و درشتی که دور و برم هستن با قسمت هایی که من نمی فهمم... از پس قضاوت ها...

ادامه مطلب